Compassie en de lekkende oliebron

Recentelijk schreef de Dalai Lama: "There is a common perception that compassion is, if not actually an impediment, at least irrelevant to professional life. Personally, I would argue that not only is it relevant, but that when compassion is lacking, our activities are in danger of becoming destructive. This is because when we ignore the question of the impact our actions have on others' well-being, inevitably we end up hurting them."

Waar ik het eens over wil hebben is de “Macondo Well”, u weet wel, die oliebron in de Golf van Mexico die nu gelukkig vrijwel geheel afgesloten is. Laat ik eerst beginnen met te zeggen hoe ongelooflijk ik onder de indruk ben van de inspanningen die gemaakt zijn om dit lek te dichten. Als ik de berichtgeving daar over lees in de Nederlandse pers, dan denk ik niet dat er echt waardering is voor wat daar allemaal gebeurt. Ik ben zelf een dagelijks volger geworden van de technische briefings van Kent Wells, BP’s Senior Vice President en heb regelmatig ingebeld op de persconferentie die hij gaf. Je kunt de verslagen daarvan vinden op de BP "Gulf of Mexico Response" site.  

De door BP en vele anderen geleverde inspanning is werkelijk historisch te noemen (zie de statistiek), en als je dat met een veiligheidsbril bekijkt dan is het helemaal verwonderlijk: voor zover ik weet zijn er tijdens deze hele operatie, waarbij een nog nooit eerder vertoond aantal schepen, rigs, onderwater robots en bedrijven met elkaar hebben samengewerkt (vrijwel?) geen incidenten gebeurt! Zie dit plaatje om een beetje een gevoel te krijgen voor wat er allemaal gebeurt, zowel op 1.5. km diepte als op de oppervlakte van de oceaan. Ik denk dat we hier veel uit gaan leren als industrie, net als we veel geleerd hebben van het (jammerlijke) incident op de BP Texas Refinery.

Maar er zit ook een andere kant aan dit incident, en die begint bij de vraag “hoe heeft dit uberhaupt kunnen gebeuren?”. Nu zal ook daar de industrie zich de komende jaren over buigen, maar de eerst hoorzittingen in de Senaat zijn al geweest. In deze wordt al snel duidelijk dat het boren van de originele bron al heel wat problemen met zich meebracht. De informatie die in deze hoorzittingen naar voren komt, zoals samengevat in dit artikel van de Financial Times, lijkt te wijzen naar het idee dat er in dit hele proces meerdere beslissingen zijn genomen voor een minder veilige oplossing.

Nu denk ik dat iedereen die in de industrie werkt vaker dit soort situaties tegenkomt: Je begint aan een project, er staan deadlines, de boel komt onder druk te staan en toch moeten er nog vele fundamentele technische beslissingen genomen worden. Maar hoe weet je nou wanneer je over de rand gaat, en hoe voorkom je dat? In het licht van de text van de Dalai Lama, bleef mijn aandacht vooral hangen bij de text van de volgende e-mail die op 16 April door een BP medewerker aan zijn collega’s werd gestuurd. Deze betrof het feit dat er besloten was om minder “Centralizers” toe te passen dan aanbevolen, vooral omdat het te lang zou duren om ze te installeren:

Even if the hole is perfectly straight, a straight piece of pipe even in tension will not seek the perfect center of the hole unless it has something to centralize it. But, who cares, it's done, end of story. will probably be fine and we'll get a good cement job. I would rather have to squeeze than get stuck above the WH. So Guide is right on the risk/reward equation.

Waar mijn aandacht naar uit gaat zijn de woorden “Who cares”. Hoewel je in de rest van het email verkeer ziet dat de mensen van BP als technisch experts druk bezig zijn met het oprecht uitwisselen van ideëen en voorstellen voor hoe zaken het beste gedaan kunnen worden, zie je hier iets anders gebeuren. Hier zie je iemand die even zijn eigen gevoel uitzet, zijn gevoel wat zegt “he, hier gebeurt iets wat eigenlijk niet klopt” en vervolgens met de aanname “will probably be fine” zijn geweten sust en een voor zichzelf passende uitleg vindt voor waarom het een geen slecht idee is. Dit is letterlijk een voorbeeld van “when we ignore the question of the impact our actions have on others' well-being, inevitably we end up hurting them.". En hier kan meteen achter geschreven worden “and ourselves”.

Deepwater Horizon heeft BP tot nu to 6 Miljard dollar gekost, en zeer veel schade aangericht aan mens en milieu. Het is zelden dat we zo helder het verband kunnen leggen tussen het belang voor een werkelijk “caring” houding van iedereen in de organisatie voor het welzijn van mens en milieu en het directe bedrijfsrisico als dat niet gebeurd. Nu wil ik niet zeggen dat dit ene mailtje de enige oorzaak is van wat er in de Golf is gebeurd, maar het belicht wel een aspect wat vaak over het hoofd wordt gezien. Met al onze spreadsheets en modellen kunnen we in groot detail berekenen wat iets kost, of wat iets kan, maar al deze berekeningen blijven een slap aftreksel van alle factoren die wij als mens met ons gevoel instantaan kunnen afwegen. Echter, als wij onze mensen leren om dit gevoel uit te schakelen, en alleen af te gaan op wat er zogenaamd “objectief” berekend wordt, dan kunnen dit soort situaties ontstaan. Fondsmanagers die te risicovolle hypotheken verpakken in complexe producten, besturen van raffinaderijen die alleen naar de kosten kijken, en techneuten die hun gevoel bagataliseren en een o.k. geven aan een slecht ontwerp.

Het wordt tijd dat wij als industrie gevoel en compassie een duidelijke plek gaan geven in de ontwikkeling van onze mensen en onze plannen.